Sylabus ogólny

• polski

Sposób odczytania przekazu wizualnego, zarówno na poziomie celowej wzrokowej analizy struktur wizualnych, jak ma to miejsce w czasie świadomej percepcji widzianego obrazu (np. dzieła sztuki),  jak i na poziomie mimowolnej obserwacji otaczających nas widoków, jest uzależniony od: 

a) biologicznej konstrukcji patrzącego (indywidualnej, osobniczej oraz właściwej gatunkowi ludzkiemu budowy oka i mózgu);

b) jego kompetencji kulturowych (korzystania z bazy znaczeń właściwej dla kultury, w której funkcjonuje patrzący);

c) jego prywatnego doświadczenia (interpretowania poprzez pryzmat zasobów własnej pamięci). 

Umiejętność przewidzenia i programowania reakcji odbiorcy na dzieło, jest kluczową kompetencją, jaką musi zdobyć twórca działający zarówno w obszarze sztuk pięknych jak i zajmujący się działalnością projektową. Badanie relacji między aspektami formalnymi obiektu wizualnego (tym, co dane dla oka), a treścią, która się przez formę wyraża (tym, co widzimy, rozumiemy bądź odczuwamy) jest domeną zarówno sztuk wizualnych jak przedmiotem zainteresowania nauk: nauki o kulturze, filozofia, językoznawstwo, fizyka, biologia, psychologia. Zwłaszcza rozwój nauk o mózgu przyczynił się do wzrostu poziomu wiedzy na temat mechanizmów percepcji wizualnej, które będąc w pewnym zakresie stałe i obiektywne, mogą być poznawane zarówno w formie wykładu, jak i poprzez ćwiczenia praktyczne, jak ma to miejsce na zajęciach z przedmiotu Struktury wizualne. W ramach zajęć student zdobywa wiedzę na temat prawideł widzenia, a także nabywa umiejętności w zakresie praktycznego jej stosowania. Realizowane zadania pomagają zrozumieć zasady posługiwania się językiem form plastycznych, dostarczając narzędzi do świadomego konstruowania przekazu wizualnego, a także jego odczytywania.

• ocena ciągła w trakcie zajęć
• pokaz umiejętności
• przegląd prac
• wypowiedź ustna
• zaliczenie praktyczne