Sylabus ogólny

• polski

Przedmiot Sztuka w Przestrzeni Publicznej ma charakter projektowo-badawczy i jest prowadzony w trybie semestralnym, w którym jeden projekt realizowany jest przez cały semestr – od fazy analitycznej, poprzez koncepcję, aż po pełną, spekulatywną realizację. Zajęcia skierowane są do studentów Katedry Intermedia i koncentrują się na projektowaniu długoterminowych interwencji artystycznych w przestrzeni miejskiej, których celem jest realna poprawa jakości życia mieszkańców. Przestrzeń publiczna rozumiana jest nie jako tło dla obiektu artystycznego, lecz jako żywy organizm: system społeczny, technologiczny, ekologiczny i psychofizyczny. Projekty realizowane w ramach zajęć mogą dotyczyć zarówno istniejących miast, jak i miast hipotetycznych, przyszłych lub zdegradowanych, przy czym zawsze punktem wyjścia jest człowiek i jego funkcjonowanie w środowisku zurbanizowanym.

Szczególny nacisk kładziony jest na projekty:

• prozdrowotne – wspierające zdrowie psychiczne i fizyczne, regenerację, odpoczynek, redukcję stresu, przeciwdziałanie izolacji społecznej;
• ergonomiczne – uwzględniające skalę ludzkiego ciała, zmęczenie, starzenie się, ograniczenia ruchowe i sensoryczne;
• ekologiczne – operujące w długim horyzoncie czasowym, oparte na cyklu życia materiałów, wykorzystujące stare i sprawdzone technologie, lokalną wiedzę i rzemiosło;
• zjawiskowe – działające poprzez proces, czas, atmosferę i doświadczenie, a nie jedynie formę wizualną.

Projekty mogą przyjmować formę obiektów, systemów, struktur, infrastruktury, protokołów działania, środowisk dźwiękowych, świetlnych lub klimatycznych, a także procesów rozpisanych na dziesięciolecia. Kluczowe jest myślenie systemowe: projekt nie musi być pojedynczym dziełem, lecz może funkcjonować jako rozbudowywalna struktura, przejmowana i modyfikowana przez kolejne pokolenia użytkowników. Ważnym założeniem przedmiotu jest całkowite zniesienie ograniczeń finansowych, technologicznych i czasowych. Studenci mogą zakładać dostęp do dowolnych środków, technologii (także tych jeszcze nieistniejących), zespołów specjalistów czy nieograniczonego czasu realizacji. Dzięki temu nacisk zostaje przesunięty z kompromisów produkcyjnych na odpowiedzialność koncepcyjną, etyczną i społeczną projektu. Projekt powinien być pomyślany tak, aby mógł funkcjonować przez kilkadziesiąt lat i zostać przekazany kolejnym generacjom jako proces do kontynuacji. Realizacje powstające w ramach zajęć są dokumentowane w formie rysunków, modeli, makiet, opisów technicznych, scenariuszy użytkowania, symulacji, map procesów oraz narracji projektowej. Ocena pracy opiera się na spójności koncepcji, świadomości materiałowej i technologicznej, długofalowym myśleniu oraz zdolności do krytycznej analizy wpływu projektu na przestrzeń publiczną i jej użytkowników. Przedmiot ma na celu kształtowanie postawy artysty-projektanta, który myśli odpowiedzialnie, pracuje systemowo i rozumie przestrzeń publiczną jako wspólne dobro, wymagające wiedzy, empatii i długoterminowego zaangażowania.

Podsumowanie

Przedmiot Sztuka w Przestrzeni Publicznej koncentruje się na projektowaniu artystycznych interwencji i obiektów w przestrzeni miasta, rozumianego jako organizm społeczny, technologiczny i kulturowy.

Każdy student realizuje jeden kompleksowy projekt semestralny, rozwijany od koncepcji do zaawansowanej dokumentacji realizacyjnej. Projekty mają na celu realną lub hipotetyczną poprawę jakości życia w mieście, przy jednoczesnym krytycznym namyśle nad historią, pamięcią miejsca, funkcjonalnością, estetyką oraz etyką ingerencji artystycznej. Ważnym założeniem kursu jest całkowite zniesienie ograniczeń finansowych i technologicznych — studenci projektują tak, jakby dysponowali nieograniczonym budżetem i wszystkimi dostępnymi technologiami / matewriałami z przyzwoleniem na prototypowanie technolologii własnych. Pozwala to skupić się na idei, strukturze, odpowiedzialności i jakości myślenia, a nie na kompromisach ekonomicznych.

• dokumentacja projektu
• ocena ciągła w trakcie zajęć
• zatwierdzanie projektów